limit0

بررسی احتمال پیدایش یک سلول زنده به صورت اتفاقی

به گفته برخی دانشمندان برای تشکیل ساده‌ترین موجود زنده، حداقل نیاز به ۲۵۰ پروتئین است. بنابراین باید ۲۵۰ پروتئین به صورت کامل تشکیل شده و در کنار یکدیگر قرار بگیرند. سوالی که اینجا مطرح می‌شود این است که احتمال تشکیل چنین موجودی به صورت اتفاقی چه قدر است؟ Protein

البته باید در نظر داشت این گونه مطرح کردن این سوال، تقریبا ساده ترین شکل آن است زیرا احتمالات، صرفا به تشکیل ۲۵۰ پروتئین اختصاص ندارد بلکه احتمال اینکه هر کدام از این ۲۵۰ پروتئین در مکان های جداگانه و دور از دیگر پروتئین ها تشکیل شود بسیار بالا و  به بزرگی وسعت دنیاست و جهان به میزان غیر قابل تصوری بزرگ است. به عبارت دیگر نه تنها برای تشکیل این موجود زنده باید ۲۵۰ پروتئین تشکیل شود بلکه باید این ۲۵۰ پروتئین در کنار هم باشد حتی اگر ۲۰۰ پروتئین در کنار هم باشند اما ۵۰ پروتئین ۳ متر آن طرفتر باشد همه ۲۵۰ پروتئین بی‌خاصیت شده و موجود زنده ای تشکیل نمی‌شود. از طرف دیگر وسعت دنیا به قدری زیاد است که هنوز بشر نتوانسته ادعای دقیقی در مورد اندازه آن داشته باشد و هرچه وسعت جهان بزرگتر باشد احتمال کنار هم قرار گرفتن این ۲۵۰ پروتئین ضعیفتر شده و به صفر میل می‌کند و اگر ادعای برخی که می‌گویند جهان بی‌نهایت است را بپذیریم احتمال قرار گرفتن۲۵۰ پروتئین در کنار هم یک بر روی بینهایت است که در ریاضیات صفر قلمداد می شود.

limit0

همچنین زمان تشکیل شدن این پروتئین ها نیز در این احتمالات دخالت دارد زیرا اگر ۲۰۰ پروتین در مکان الف به وجود بیاید و در اثر عواملی مانند گرما و … از بین بروند سپس ۵۰ پروتئین دیگر در زمانی دیگر در همان مکان پیدا شوند باز هم موجود زنده ای در کار نخواهد بود بنابراین بزرگی این احتمال؛ یعنی متفاوت بودن پیدایش ۲۵۰ پروتئین در یک زمان، نیز به وسعت و بزرگی زمان است. علاوه بر اینکه کنار هم قرار گرفتن ۲۵۰ پروتئین در یک زمان و در یک مکان برای تشکیل موجود زنده کافی نیست زیرا اگر فرض کنیم این ۲۵۰ پروتئین در هنگامی که میخواهند تشکیل شوند و یا کنار هم قرار بگیرند، در محیط بسیار نامناسبی قرار داشته باشند. در این صورت نیز با وجود همه پروتئین ها، باز هم موجود زنده ای در کار نخواهد بود. و از آنجا که پروتئین ها به محیط ویژه ای برای بوجود آمدن و ماندگاری احتیاج دارند و سرما و گرمای بیش از حد باعث از بین رفتن آنها می‌شود احتمال تشکیل اتفاقی این پروتئین ها محدود و محدود تر میشود و درنتیجه احتمال تشکیل آنها طبق طرح قبلی بزرگتر و قدرتمندتر می شود. برای طولانی تر نشدن این مطلب از میزان PH محیطی که پروتئین در آن قرار دارد و دیگر گزینه ها و موانع که سر راه تشکیل اتفاقی این موجود وجود دارد، چشم پوشی می‌کنیم.

اگر احتمال تشکیل موجود زنده به صورت اتفاقی با در نظر گرفتن دو شرط اساسی زمان و مکان، تا این حد کوچک و در حد صفر است، پس نقطه مقابل آن یعنی تشکیل موجود زنده بر اساس برنامه، احتمالی نزدیک به ۱۰۰ دارد. با این حال برخی تمایل دارند به همان احتمال نزدیک به صفر دل ببندند تا بهانه ای برای انکار وجود طرح هوشمند و لوازم آن بیابند. حال این انسان مختار و صاحب خرد و عقل است که کدام یک از این دو احتمال را ترجیح بدهد.

در این مورد کلیپی کوتاه آماده شده است که در اختیار شما قرار گرفته است.

دانلود کلیپ بررسی احتمال پیدایش یک سلول زنده به صورت اتفاقی

 

 

2 پاسخ
  1. سید
    سید says:

    شما فرموده‌اید: «اگر احتمال تشکیل موجود زنده به صورت اتفاقی، تا این حد کوچک و در حد صفر است، پس نقطه مقابل آن یعنی تشکیل موجود زنده بر اساس برنامه، احتمالی نزدیک به ۱۰۰ دارد.»
    اما آیا ممکن نیست طرف مقابل به شما بگوید: اینکه شما گزینه‌ی مورد نظر خود را « تشکیل موجود زنده بر اساس برنامه» می‌نامید، ما همان گزینه را نیز یک اتفاق می‌دانیم. در واقع شما از ابتدا تشکیل عالم را به دو صورت ترسیم کرده‌اید: ۱٫ تشکیل به صورت اتفاقی؛ ۲٫ تشکیل بر اساس برنامه. و بعد با بیان اینکه احتمالاتِ موجودِ در قسم اول بی‌نهایت است، نتیجه گرفته‌اید که بنابراین باید مقابل گزینه‌ی اول احتمالی نزدیک به ۱۰۰ داشته باشد.
    کاری که شما باید انجام می‌دادید و از آن غافل شدید، این بود که باید اصل اتفاقی بودن را ابطال کرده و از طرف مقابل سلب می‌کردید. نه اینکه ابتدأً موجودات را به دو قسمی تقسیم کنید که اصلا مورد تسالم طرف مقابل نیست و بلکه قسم دوم شما را در واقع اندیشه‌ی برساخته شما دانسته و آن را نیز در واقع مصداق همان قسم نخست از تقسیم شما می‌داند.

    پاسخ دادن
    • bab11adminuser
      bab11adminuser says:

      سلام
      ما بین دو گزینه از بی نهایت گزینه مقایسه نکرده ایم که این اشکال بوجود بیاد
      بلکه مقایسه بین یک گزینه و طرف مقابل آن هست. بین اتفاق و غیر اتفاق مقایسه صورت گرفته است نه بین یک حادثه اتفاقی با حادثه اتفاقی دیگر. اگر دقت شود یک طرف اتفاق است و طرف دیگر غیر اتفاق که رابطه بین این دو تناقض است. البته در این نوشتار از غیر اتفاق معنی مترادف یعنی طرح هوشمند استفاده شده است.
      اما اینکه ما اتفاق را ابطال کنیم از حیطه این بحث خارج بوده و در بحث های که در فلسفه مطرح شده است قابل بحث است. اینجا صرفا بنابر پذیرش اینکه بتواند موجودی به صورت اتفاقی بوجود بیاید بحث شده است. به تعبیر دیگر ما با اینکه قبول نداریم که چیزی بتواند به صورت اتفاقی بوجود بیاید اما اگر فرض هم بگیریم که چنین چیزی ممکن است باز هم احتمال آن نزدیک به صفر است.
      و درپایان اگر کسی قسم دومِ تقسیم را داخل در همان قسم اول بداند تناقض گویی کرده است. زیرا از طرفی گفته می شود طرح هوشمندانه بوده یعنی اتفاقی نبوده و از طرف دیگر ادعا می شود این قسم هم داخل همان قسم است پس اتفاقی بود. بنابراین اگر این چنین ادعایی کرده باشند باید هم بپذیرند طرح هوشمند هست و هم طرح هوشمند نیست، وهمچنین باید بپذیرند که پیدایش سلول در عین اینکه اتفاقی بوده دارای طرح هوشمند بوده یعنی اتفاقی نبوده که تناقض گویی در این جملات کاملا آشکار است.

      پاسخ دادن

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *